Mądrość psychopatów. Lekcja życia pobrana od świętych, szpiegów i seryjnych morderców”

 

         To intrygująca, choć niepokojąca lektura, która pomimo zapewnień autora
w pewien sposób zachęca do dostrzeżenia w psychopatii niezwykłego potencjału i cech charakteru, które warto zdobyć i wykorzystać.

      Na samym początku Dutton stawia tezę, iż wszystkie choroby psychiczne, zaburzenia osobowości niosą ze sobą korzyści. Dzięki depresji jesteśmy bardziej skoncentrowani, dzięki nerwicy nigdy nie zapomnimy zamknąć drzwi, dzięki paranoi ostrożne czytamy umowy, dzięki psychopatii nie mamy wielu zmartwień. Autor wielokrotnie podkreśla, że nie reklamuje psychopatii, jednakże w sposobie jego narracji widzimy fascynację, uznanie i podekscytowanie. To lektura, która wyraźnie głosi, że cechy psychopatyczne są obecne w naszym życiu na co dzień, a my nie zdajemy sobie z tego sprawy. Badania Belindy Boord i Katariny Fritzon, wspomniane przez Dutttona, świadczą o tym, że cechy psychopatyczne takie jak powierzchowny czar, egocentryzm, dar przekonywania, brak empatii, skupienie na celu częściej występują u menedżerów niż u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi! W czym tkwi różnica? W antyspołecznych aspektach syndromu, w sposobie wykorzystania tych cech. Dzięki temu można odróżnić psychopatię funkcjonalną (np. kosmonauci, saperzy) i psychopatię dysfunkcjonalną. Tylko od nas zależy, w którą stronę pójdziemy, w jakim kierunku przesuniemy suwak, żeby zdobyć sukces. Możemy pogrążyć się w naszych pragnieniach i psychopatycznych cechach (psychopatia dysfunkcjonalna) lub działać odpowiedzialnie i z samodyscypliną (funkcjonalna). Co ciekawe Dutton podkreśla, że świat polityki i biznesu jest przesiąknięty wielką ilością psychopatów, którzy mają w tych dziedzinach ogromne pole do popisu.

      Autor „Mądrości psychopatów” wspomina również o tezie Joe Newmana, który podważa nasze stereotypy, nasze potoczne myślenie o psychopatach jako o osobach nieczujących, niebojących się. Newman wierzy w to, że psychopaci mogą odczuwać lęk, ale go nie zauważają! Lęk nie jest bowiem ważny w drodze do gratyfikacji, do osiągnięcia celu. Co ciekawe, gdy skierujemy uwagę psychopaty na zagrożenie, pojawi się u niego normalna reakcja emocjonalna, poczuje strach. Natomiast, gdy odwrócimy jego uwagę, skierujemy ją na coś innego, stanie się on niewrażliwy na emocje, będzie dążył „po trupach” do celu. 

         Dutton podaje niesamowite przykłady psychopatów: Ted Bundy, kapitan
i załoga tonącego statku, chirurg, gang więzienny "The Rock", astronauta, makler giełdowy, przyjaciel z MI5, Święty Paweł. Ich historie wciągają i zachęcają do zaciekawienia się tymi ludźmi. Ostatecznie sam autor bierze udział w eksperymencie, w którym dzięki chemicznej ingerencji uruchomiona zastaje jego psychopatyczna część. Jest zachwycony nowymi wrażeniami, pewnością siebie, brakiem wątpliwości, nawet jeśli efekt trwał tylko kilkadziesiąt minut. Delikatnie, zbyt delikatnie zaprzecza przyjemności,  jakiej doświadczył w tym wyjątkowym stanie.

      Autor „Mądrości psychopatów” chciał dowiedzieć się, jak psychopaci rozwiązują codzienne dylematy, trudności. Miało mu to pomóc w lepszym ich zrozumieniu, ale też w odnalezieniu wskazówek na bardziej komfortowe życie. W tym celu wybrał się do więzienia Bradmoore. Dutton chciał dowiedzieć się czegoś o  stylu funkcjonowania psychopatów. Po rozmowach z więźniami, wyszedł stamtąd z wnioskiem, że trzeba myśleć o teraźniejszości, wyłączyć się na przeszłość i przyszłość. Wtedy człowiek ma odwagę do działania. Nie ogranicza go strach o przyszłość lub złe doświadczenia z przeszłości. Należy jedynie pamiętać o umiarze, o średnim poziomie psychopatii, bo tylko on sprzyja jednostce. To cenne rady, które mogą pomóc w osiągnięciu poczucia szczęścia. Dodatkowo Dutton typuje cechy, które stosowane z umiarem i wyczuciem mogą pomóc w zmianie samego siebie z ofiary w zwycięzcę. Mowa tu o: bezwględności, uroku, skupieniu, odporności psychicznej, nieustraszoności, uważności i działaniu.

     „Mądrość psychopatów. Lekcja życia pobrana od świętych, szpiegów i seryjnych morderców”, to książka napisana lekko i żartobliwie, owa lekkość wydaje się wręcz nie na miejscu i kontrastuje z ciemną stroną psychopatii, która nie jest eksponowana przez Duttona. Mimo wszystko jest to fascynująca lektura pełna ciekawych przykładów, eksperymentów i badań.

 

 

 

 

 

gallery/mądrość psychopatów kevin dutton